De implementatie van koolstofbeprijzing heeft wisselend succes getoond in verschillende economieën. Hoewel de theoretische basis van Pigouviaanse belastingen een eenvoudige aanpak suggereert, onthult de praktijk een complexer landschap.
Landen met sterkere institutionele kaders behalen consequent betere milieuresultaten, vooral wanneer koolstofbelastingen worden gecombineerd met dividendprogramma's(Nordhaus, 2019). Het emissiehandelssysteem van de Europese Unie dient nu, ondanks vroege opstartproblemen, als een overtuigende casestudy voor hoe koolstofbeprijzing in de loop van de tijd kan worden verfijnd.
Critici stellen echter dat de regressieve aard van koolstofbelastingen kwetsbare gemeenschappen onevenredig hard raakt. Het recyclen van inkomsten via dividenden per hoofd van de bevolking is naar voren gekomen als de meest politiek haalbare oplossing.
De wisselwerking tussen binnenlandse beprijzing en internationale concurrentiepositie blijft een punt van zorg. Grensmaatregelen, zoals het Carbon Border Adjustment Mechanism van de EU, proberen koolstoflekkage aan te pakken terwijl de integriteit van het klimaatbeleid behouden blijft. Vroege bewijzen suggereren dat deze mechanismen
