Hoe SOAPStone te gebruiken voor retorische analyse

Begin met het identificeren van de Spreker. Dit is niet alleen de naam van de auteur, maar de persona die zij aannemen. Vraag uzelf af: Wie vertelt het verhaal of voert het argument aan? Wat zijn hun geloofsbrieven, beroep of sociale status? Overweeg hun vooroordelen en hoe hun persoonlijke geschiedenis hun perspectief beïnvloedt. In een retorische analyse vestigt de identiteit van de spreker vaak de ethos, of geloofwaardigheid. Als de auteur een wetenschapper is die over klimaatverandering schrijft, is hun expertise een cruciaal onderdeel van de retorische strategie. Als het een politicus is, is hun partijpolitieke overtuiging even relevant. Noteer 2-3 kenmerken die de stem van de spreker definiëren.

Analyseer de Gelegenheid door te kijken naar de context rondom de tekst. Er zijn twee soorten gelegenheden: de grotere gelegenheid (de brede historische of sociale omgeving) en de onmiddellijke gelegenheid (de specifieke gebeurtenis die aanleiding gaf tot het schrijven). Een toespraak kan bijvoorbeeld worden gehouden tijdens de burgerrechtenbeweging (grotere gelegenheid) specifiek omdat er net een nieuwe wet is aangenomen (onmiddellijke gelegenheid). Het begrijpen van de gelegenheid helpt u verklaren waarom de spreker op dat exacte moment voor specifieke retorische strategieën koos. Zonder context verliest het argument zijn urgentie en relevantie.

Identificeer het Publiek. Op wie is deze tekst gericht? Een spreker richt zich zelden tot 'iedereen'. In plaats daarvan richten ze zich op een specifieke groep op basis van gedeelde waarden, geografische locatie of politieke voorkeuren. Bepaal de relatie tussen de spreker en het publiek. Is deze vriendelijk, vijandig of neutraal? Zoek naar aanwijzingen in de tekst, zoals het gebruik van 'wij' of 'u', en het niveau van technisch taalgebruik. Als het publiek sceptisch is, kan de spreker sterker leunen op logos (logica) om hen te overtuigen. Als het publiek al steunend is, kan de spreker pathos (emotie) gebruiken om tot actie aan te zetten.

Stel het Doel vast. Dit is het 'waarom' achter de tekst. Wat wil de spreker dat het publiek denkt, voelt of doet na het lezen of luisteren? Het doel is meestal een actiewerkwoord: overtuigen, informeren, satiriseren of rouwen. Wees specifiek. In plaats van te zeggen dat het doel is 'om over vrijheid te praten', zegt u dat het doel is 'om burgers te inspireren om te stemmen voor het komende referendum'. Het doel is de kern van de retorische analyse omdat elk ander element (de toon, de woordkeuze, de structuur) is ontworpen om dit uiteindelijke doel te dienen.

Identificeer ten slotte het Onderwerp en de Toon. Het onderwerp is het hoofdthema of idee, dat in enkele woorden moet worden geformuleerd. De toon is de houding van de spreker tegenover dat onderwerp. Toon wordt overgebracht via dictie (woordkeuze), syntaxis en beeldspraak. Vermijd algemene woorden als 'blij' of 'verdrietig'. Gebruik nauwkeurige beschrijvingen zoals 'cynisch', 'eerbiedig', 'objectief' of 'opruiend'. Let op hoe de toon gedurende het stuk kan verschuiven. Een spreker kan beginnen met een sombere toon om een tragedie te erkennen en verschuiven naar een hoopvolle toon om een oplossing te bieden.