Süreli sınavlarda kaynaklar nasıl gösterilir?

Yazmaya başlamadan önce, her kaynağın nasıl etiketlendiğini belirlemek için sağlanan materyalleri tarayın. AP İngilizce veya Tarih DBQ gibi sınavlarda kaynaklar genellikle "Kaynak A", "Belge 1" veya yazarın soyadıyla etiketlenir. Bu tanımlayıcıların altını hemen çizin. Sınavda kaynak listesi içeren bir kapak sayfası varsa, bunu görünür tutun. Süre başlamadan önce bu kaynaklara nasıl atıfta bulunacağınıza karar vermek, taslak aşamasında tereddüt etmenizi önler. Yazma süresinden tasarruf etmek için mümkün olan en kısa benzersiz tanımlayıcıyı kullanın.

Süreli bir ortamda atıf yapmanın en verimli yolu, atıfı cümlenin içine örmektir. Bu, atıf etiketi olarak bilinir. Bir cümle yazıp sonra sonundaki parantezler için endişelenmek yerine, kaynağa başlayın. "Smith'e göre", "Belge 3'te gösterildiği gibi" veya "Kaynak B'nin yazarı şunu savunuyor" gibi ifadeler kullanın. Bu teknik, puanlayıcıya metinle aktif olarak etkileşim kurduğunuzu kanıtlar. Ayrıca, kompozisyonunuzun kopuk gerçekler listesi gibi değil, profesyonel bir eleştiri gibi okunmasını sağlayan doğal bir akış yaratır.

Bir atıf etiketi kullanmadığınızda, cümlenin sonunda ancak noktadan önce parantez içi bir atıf kullanmalısınız. Süreli bir sınavda, özellikle belirtilmedikçe tam MLA veya APA bibliyografya kuralları hakkında endişelenmeyin. Yönergede sağlanan kısa tanımlayıcıyı kullanın. Örneğin, sağlanan üçüncü kaynaktan belirli bir gerçeğe atıfta bulunuyorsanız, düşüncenin sonuna "(Kaynak C)" veya "(Belge 3)" yerleştirmeniz yeterlidir. Sayfa numaraları verilmişse bunları ekleyin, ancak zaman azalıyorsa kaynak adına öncelik verin.

Süreli bir ortamda tutarlılık, mükemmel formatlamadan daha önemlidir. Bir atıf yöntemi seçin ve bunu kompozisyonunuz boyunca tek tip uygulayın. Kaynaklara "Kaynak 1" olarak atıfta bulunmaya başladıysanız, yolun yarısında "Belge A"ya geçmeyin. Bu, puanlayıcının kafasının karışmasını önler ve istikrarlı bir yazma ritmi korumanıza yardımcı olur. Gerekli olan özel atıf stilinden emin değilseniz, yazarın soyadını veya kaynak harfini varsayılan olarak kullanın. Amaç, okuyucunun başkasının fikirlerini sizinkilerle karıştırmasını imkansız hale getirmektir.