Bir Makalede Alıntılar Nasıl Noktalanır

Alıntınızı nasıl tanıtacağınıza karar vererek başlayın. Üç temel seçeneğiniz vardır. Birincisi, "Miller'a göre," gibi bir virgülle takip edilen bir sinyal ifadesi kullanmak. İkincisi, resmi bir giriş sağlamak için iki nokta üst üste ile takip edilen tam bir cümle kullanmak. Üçüncüsü, alıntının kısa bir parçasını herhangi bir giriş noktalama işareti olmadan doğrudan kendi cümle yapınıza dokumak. Seçim, paragrafınızın akışına ve alıntının uzunluğuna bağlıdır. Kendi kelimeleriniz ile kaynak materyal arasındaki geçişin dilbilgisi açısından kusursuz olduğundan emin olun.

Kaynak materyali çift tırnak işareti içine alın. "Smith savunuyor ki," gibi bir sinyal ifadesi kullanıyorsanız, açılış tırnak işaretinden hemen önce bir virgül koyun. Amerikan İngilizcesinde, alıntının sonundaki virgül ve noktalar genellikle tırnak işaretlerinin içine girer. Ancak, parantez içi atıf kullanıyorsanız bu kural değişir. Alıntı, orijinal metnin parçası olan bir soru işareti veya ünlem işareti ile bitiyorsa, sonrasında atıf ekleseniz bile bu noktalama işaretini tırnak içinde tutun.

Metin içi atıfınızı (MLA, APA veya Chicago) kapanış tırnak işaretinden hemen sonra yerleştirin. Tırnak işareti ile açılış parantezi arasına herhangi bir noktalama işareti koymayın. MLA için bu genellikle yazarın soyadını ve sayfa numarasını içerir. APA için yazar, yıl ve sayfa numarasını içerir. Atıf, alıntılanan metin ile cümlenizin son noktalaması arasında bir tampon görevi görür. Bu adım, intihalden kaçınmak ve akademik dürüstlüğü korumak için kritiktir.

Son noktayı atıfınızın kapanış parantezinden sonra yerleştirin. Bu, öğrenci makalelerinde en sık yapılan hatadır. Orijinal alıntı bir noktayla bitmiş olsa bile, o noktayı tırnak işaretlerinin içinden çıkarmalı ve atıfın en sonuna taşımalısınız. Bu, atıfın alıntıyı içeren cümlenin bir parçası olduğunu gösterir. Tek istisna, noktanın atıftan önce geldiği blok alıntılardır (dört satırdan uzun alıntılar).