Wdrażanie mechanizmów opłat za emisję dwutlenku węgla przyniosło zróżnicowane efekty w poszczególnych gospodarkach. Choć teoretyczne podstawy opodatkowania Pigou sugerują proste podejście do internalizacji kosztów zewnętrznych, praktyczne wyzwania ujawniają znacznie bardziej złożony obraz.
Państwa o silniejszych ramach instytucjonalnych konsekwentnie osiągają lepsze wyniki środowiskowe, zwłaszcza gdy podatki węglowe są łączone z programami dywidend rekompensującymi koszty uboższym gospodarstwom(Nordhaus, 2019). System Handlu Uprawnieniami do Emisji Unii Europejskiej, mimo początkowych trudności, służy obecnie jako przekonujące studium przypadku tego, jak polityka opłat węglowych może być z czasem udoskonalana.
Krytycy argumentują jednak, że regresywny charakter podatków węglowych nieproporcjonalnie obciąża grupy wrażliwe, co stawia pytania o sprawiedliwość rynkowych polityk środowiskowych. Redystrybucja przychodów poprzez dywidendy na obywatela stała się najbardziej realnym politycznie rozwiązaniem, co pokazuje przykład Kanady.
Kwestią centralną pozostaje relacja między krajowymi opłatami a międzynarodową konkurencyjnością handlową. Mechanizmy takie jak CBAM w UE stanowią próbę przeciwdziałania ucieczce emisji przy zachowaniu integralności krajowych ambicji klimatycznych. Wczesne dowody sugerują, że mechanizmy te mogą
