Wdrażanie mechanizmów opodatkowania emisji dwutlenku węgla przyniosło zróżnicowane efekty w poszczególnych gospodarkach. Choć teoretyczne podstawy podatku Pigou sugerują proste podejście do internalizacji efektów zewnętrznych, praktyczne wyzwania ukazują bardziej złożony obraz.

Państwa o silniejszych strukturach instytucjonalnych konsekwentnie osiągają lepsze wyniki środowiskowe, zwłaszcza gdy podatki węglowe są powiązane z programami dywidend rekompensującymi koszty uboższym gospodarstwom(Nordhaus, 2019). System Handlu Uprawnieniami do Emisji UE, mimo początkowych trudności, służy obecnie jako istotne studium przypadku pokazujące, jak polityka klimatyczna może ewoluować.

Krytycy argumentują jednak, że regresywny charakter podatków węglowych uderza w najsłabsze grupy społeczne. Redystrybucja dochodów poprzez dywidendy stała się najbardziej realnym politycznie rozwiązaniem, co pokazuje przykład Kanady.

Relacja między krajowymi opłatami a konkurencyjnością handlu pozostaje kluczowa. Mechanizmy takie jak CBAM w UE stanowią próbę zapobiegania ucieczce emisji przy zachowaniu ambicji klimatycznych. Wczesne dane sugerują, że mogą one