Jak unikać plagiatu podczas zbierania materiałów do pracy

Plagiat często zdarza się przypadkowo, ponieważ student zapomina, skąd pochodzi dany fakt. Aby temu zapobiec, zapisuj pełne informacje bibliograficzne każdego źródła natychmiast po jego otwarciu. Korzystaj z cyfrowego menedżera cytowań lub dedykowanego dziennika badań. Dla każdego źródła zanotuj autora, tytuł, datę publikacji, adres URL oraz konkretne numery stron. Nigdy nie kopiuj i nie wklejaj tekstu do notatek bez jednoczesnego wklejenia linku do źródła lub cytatu bezpośrednio obok niego. Tworzy to ścieżkę dokumentacji, która sprawia, że kompilacja końcowej bibliografii staje się bezproblemowa.

Pomylenie własnych spostrzeżeń ze słowami autora jest główną przyczyną niezamierzonego plagiatu. Podczas robienia notatek używaj wskaźników wizualnych, aby oddzielić rodzaje treści. Umieszczaj wszystkie wypowiedzi bezpośrednie w dużych cudzysłowach i używaj określonego koloru (np. niebieskiego) dla cytatów bezpośrednich. Użyj innego koloru (np. zielonego) dla sparafrazowanych podsumowań, a trzeciego (np. czerwonego) dla własnych oryginalnych analiz i nagłych pomysłów. Jeśli używasz fizycznego notatnika, oznaczaj sekcje skrótami „CB” dla Cytatu Bezpośredniego i „OW” dla Oryginalnego Wkładu. Dzięki temu, gdy zaczniesz pisać szkic, będziesz dokładnie wiedzieć, co wymaga cytowania.

Parafrazowanie to coś więcej niż tylko zamiana słów na synonimy; to ponowne zakodowanie znaczenia we własną strukturę zdania. Aby zrobić to poprawnie, czytaj fragment, aż w pełni go zrozumiesz, a następnie ukryj źródło, aby nie widzieć oryginalnego tekstu. Zapisz koncepcję z pamięci, tak jakbyś wyjaśniał ją przyjacielowi. Po zakończeniu porównaj swoją wersję z oryginałem. Jeśli struktura zdania lub dobór słów są zbyt podobne, napisz je od nowa. Zawsze dołączaj cytowanie na końcu akapitu, nawet jeśli nie ma w nim cudzysłowu.

Nigdy nie zostawiaj cytowań na etap „końcowego szlifu”. Wstawiaj cytowania w tekście podczas procesu tworzenia szkicu. Jeśli nie masz gotowego pełnego cytatu, użyj symbolu zastępczego, takiego jak (AUTOR, DATA) lub (CYTUJ TO) pogrubioną czcionką. Zapobiega to zapomnieniu, które pomysły zostały zapożyczone w miarę wzrostu długości eseju. Zanim przejdziesz do ostatecznej edycji, każde twierdzenie, które nie jest wiedzą powszechną, powinno mieć już odpowiadające mu odniesienie. Ten nawyk chroni Cię, jeśli zabraknie Ci czasu przed terminem, ponieważ fundamentalna praca nad przypisami jest już wykonana.