Jak pisać w stylu akademickim

Zacznij od sprawdzenia tekstu pod kątem zaimków pierwszoosobowych, takich jak „ja”, „mnie”, „mój”, „my” i „nasz”. Pisanie akademickie koncentruje się na badaniach i dowodach, a nie na osobistej drodze autora. Zamiast pisać „Uważam, że wyniki pokazują”, stwierdź „Wyniki sugerują”. Ta zmiana tworzy obiektywny dystans, który sprawia, że Twoje twierdzenia wydają się bardziej uniwersalne, a mniej przypominają osobistą opinię. Podobnie unikaj drugiej osoby („ty”), ponieważ zwraca się ona do czytelnika zbyt bezpośrednio jak na pracę formalną. Skup swoje zdania na przedmiocie badań, aby utrzymać naukową atmosferę.

Zapisuj wszystkie formy skrócone w pełnej wersji. Zmień „nie mam” na „nie posiadam” (w języku angielskim: don't na do not). Poza skrótami, zastąp kolokwializmy i slang ich formalnymi odpowiednikami. Słowa takie jak „rzeczy”, „fajne” czy „okej” są zbyt niejasne dla dyskursu akademickiego. Używaj precyzyjnej terminologii, która konkretnie opisuje omawiane pojęcie. Jeśli zauważysz, że używasz słów „naprawdę” lub „bardzo”, zastąp całą frazę mocniejszym przymiotnikiem. Na przykład, zamiast „bardzo duży”, użyj „znaczący” lub „ogromny”.

Czasowniki frazowe (czasownik plus przyimek), takie jak „look into” czy „bring up”, są powszechne w mowie, ale uważane za nieformalne w piśmie. Aby osiągnąć ton akademicki, używaj czasowników o pochodzeniu łacińskim, które są bardziej zwięzłe i profesjonalne. Zastąp „find out” słowem „discover”, „go over” słowem „examine”, a „set up” słowem „establish”. Te jednowyrazowe alternatywy nadają prozie ostrzejszy, bardziej autorytatywny charakter i często niosą ze sobą bardziej specyficzne znaczenie, co zmniejsza niejednoznaczność dla czytelnika.

Ton akademicki wymaga intelektualnej uczciwości, co oznacza uznanie ograniczeń własnych danych. Unikaj absolutów, takich jak „zawsze”, „nigdy” lub „udowadnia”. Zamiast tego używaj czasowników asekuracyjnych i przysłówków, takich jak „sugeruje”, „wydaje się”, „prawdopodobnie” lub „możliwie”. To nie osłabia Twojego tekstu; wręcz przeciwnie, czyni go bardziej wiarygodnym, pokazując, że rozumiesz, iż badania rzadko są ostateczne. Na przykład, zamiast mówić „Ta polityka powoduje ubóstwo”, napisz „Ta polityka może przyczyniać się do wzrostu poziomu ubóstwa”.